طبق گزارش منتشرشده از سوی خبرگزاری ایسنا، متخصصان دانشگاه درکسل در ایالت پنسیلوانیا دریافتند افرادی که بدون ابتلا به کمشنوایی، با افت کیفیت صدا از نظر زیر و بمی، وضوح، بلندی، کاهش گستره صوتی یا دیگر اختلالات صوتی مواجهاند، ممکن است در مقایسه با افراد فاقد اختلال صدا، ۵۸ درصد بیشتر در معرض ابتلا به اختلال شناختی یا زوال عقل باشند.
رابرت ساتالوف، نویسنده ارشد این مطالعه، گفت افرادی که به اختلالی مبتلا هستند که بر کیفیت صدایشان تأثیر میگذارد یا هنگام صحبتکردن و آوازخواندن احساس درد میکنند، ممکن است کمتر در فعالیتهای اجتماعی یا دیگر فعالیتهای تحریککننده مغز مشارکت داشته باشند. به گفته او، این وضعیت اکنون در بیماران مبتلا به پارکینسون مشاهده میشود و اختلالات صدا در این بیماران اغلب پیش از دیگر نشانههای جسمی بیماری بروز میکند.
متخصصان در این مطالعه، بیماران مبتلا به اختلالات تشخیصدادهشده صدا را با گروهی از بیماران فاقد مشکل صدا یا شنوایی مقایسه کردند تا مشخص شود کدامیک بعدها به زوال عقل یا اختلال شناختی مبتلا میشوند.
ساتالوف گفت قویترین ارتباط با زوال عقل در بیمارانی مشاهده شد که همزمان اختلال صدا و کمشنوایی داشتند. با این حال، خطر ابتلا در افراد دارای اختلال صدا اما فاقد کمشنوایی، از بیمارانی که تنها کمشنوایی داشتند بیشتر بود. او افزود ممکن است مشورت با متخصص گوش، حلق و بینی برای بسیاری از این بیماران مفید باشد تا زمینه ارزیابی شناختی فراهم شود و برنامه مراقبتی مناسبی برای آنان تدوین شود.
این یافتهها تمرکز رایج بر کمشنوایی بهعنوان نشانهای برای تشخیص افت شناختی را به چالش میکشد؛ با این حال، دادههای مطالعه با پژوهشهای پیشین درباره ارتباط کمشنوایی و زوال عقل مغایرتی ندارد.