بر پایه گزارش خبرگزاری ایسنا، عبدالحسین خسروپناه در گفتوگو با ایسنا، با تأکید بر ضرورت برقراری ارتباط چهرهبهچهره مسئولان حکمرانی آموزش عالی با استادان، اظهار کرد: این ارتباط نه تنها باید بهصورت سیستمی برقرار شود، بلکه اهمیت زیادی دارد. در سفرهای استانی، ما جلسات مفصلی با استادان و فرهیختگان دانشگاه برگزار میکنیم.
وی افزود: این تعامل برای شورای عالی انقلاب فرهنگی بسیار مفید است و به برخی از سوالات و مسائل اساتید پاسخ داده میشود. استادان همچنین متوجه میشوند که موضوعاتی که به شورا رسیده، چه فرآیندی را طی کرده است. انتظار ما این است که استادان دانشگاه در کنار تدریس و فعالیتهای علمی، به تربیت انسانهای فرهیخته، متعهد و دانشمند نیز توجه داشته باشند. این مسئولیت اهمیت زیادی دارد.
خسروپناه با تأکید بر اینکه استادان نباید دچار رکود شوند، تصریح کرد: رکود فکری و اندیشهای برای استادان آسیبزا است و خسارتی جبرانناپذیر به همراه دارد. همچنین، استادان باید به مسائل میدانی و نیازهای جامعه توجه کنند و به نوعی نگاه حکمرانی پیدا کنند. به عبارتی، باید حکمت نظری را با حکمت عملی پیوند بزنند. انتظار ما این است که استادان به پارکهای علم و فناوری مراجعه کنند و فعالیت شرکتهای دانشبنیان را بررسی کنند تا ببینند چگونه میتوان دانش را به ثروت و اقتصاد دانشبنیان تبدیل کرد.
وی خاطرنشان کرد: بخش زیادی از مباحث دانشگاهی در فرآیند تجاریسازی قرار دارد و مهم است که ارتباطی شکل بگیرد تا این روند به سطوح بالاتر برسد و صاحب ایده بتواند ایده خود را به نتیجه برساند. این موضوع به افزایش ثروت کشور و رشد اقتصاد دانشبنیان منجر خواهد شد و ما از استادان انتظار داریم به این موضوع توجه بیشتری داشته باشند.
خسروپناه در ادامه با اشاره به اهمیت فناوریهای نوین، گفت: این فناوریها در مرزهای دانش قرار دارند و استادان اگر با فناوریهای نوین، بهویژه هوش مصنوعی، آشنا نباشند، سواد لازم را ندارند. ملاکهای سواد و بیسوادی تغییر کرده است. در گذشته، عدم توانایی در استفاده از کامپیوتر یا نداشتن سواد خواندن و نوشتن به معنای بیسوادی بود، اما امروز اگر کسی نتواند از ظرفیتهای هوش مصنوعی استفاده کند، به نظر من سواد لازم را ندارد.
وی ادامه داد: استفاده از هوش مصنوعی به دو شکل انجام میشود. یک مدل این است که فرد سوالات را به هوش مصنوعی میدهد و پاسخها را جمعآوری میکند تا مقاله یا کتابی بسازد که ارزشی ندارد. اما در مدل دیگر، فرد کار علمی خود را انجام میدهد و سپس از ظرفیت هوش مصنوعی برای تجزیهوتحلیل و بررسی ابعاد مختلف استفاده میکند. در این شرایط، هوش مصنوعی میتواند به پژوهشگر هشدار دهد و توجه او را جلب کند تا کار پژوهشی دقیقتری انجام شود.
خسروپناه همچنین به سند هوش مصنوعی شورای عالی انقلاب فرهنگی اشاره کرد و گفت: ما موضوع اخلاق در هوش مصنوعی را نیز دنبال کردهایم که شامل اخلاق پژوهش و اخلاق علمی در استفاده از هوش مصنوعی است. وی به مثالی اشاره کرد و گفت: فردی که راننده وانت بود، به من گفت ۸۰ جلد کتاب نوشته است. وقتی از او پرسیدم آیا تحصیلات حوزوی یا دانشگاهی دارد، پاسخ داد که حتی دیپلم هم ندارد، اما کتابی در حوزه منطق نوشته بود.